Η Φούστα

Έφτασε η στιγμή για ένα από τα καλύτερα πράγματα που έπλεξα αυτό το καλοκαίρι. Η Φούστα: προσοχή είναι με κεφαλαίο φ :P

Η οποία ήρθε σε άκυρη στιγμή έμπνευσης. Σκέφτηκα τι δεν έχω, και τι θα ήθελα να έχω, και αν μπορώ να το πλέξω και πώς, και συνειδητοποίησα ότι όχι απλά μπορούσα, αλλά ήταν και πολύ εύκολο!

Το μοναδικό θέμα ήταν το νήμα, και επειδή η αναλαμπή μου ήρθε όταν τα μαγαζιά ήταν κλειστά και επειδή δεν φημίζομαι για την υπομονή μου, έψαξα στο stock των νημάτων μου και βρήκα ένα πολύ απαλό βαμβακερό κουβάρι, το οποία δεν είχα σκοπό να χρησιμοποιήσω πουθενά μέχρι τότε.

Πρέπει να πω πως τελικά δεν ήταν η καλύτερη επιλογή, έδειχνε καλύτερα ως κουβάρι παρά πλεγμένο, αλλά δεν χάθηκε και ο κόσμος! Η φούστα δείχνει σχετικά ΟΚ παρότι δεν είναι εύκολο να την συνδυάσεις.

Και ο λόγος τώρα στο σχέδιο της φούστας. Ήθελα μια απλή, να είναι αέρινη και μέχρι το γόνατο. Οπότε βρήκα μια παλιά βαμβακερή φούστα -από τις αγαπημένες μου, αλλά δεν φοριέται πια γιατί έχει σκιστεί σε ορισμένα σημεία και δεν φτιάχνεται κλαψ κλαψ :( - και την χρησιμοποίησα ως ένα υποτυπώδες "πατρόν" για την περιφέρεια της μέσης, τις αυξήσεις κατά μήκος και το μήκος της φούστας. Βοήθησε αρκετά, ειδικά για τους αρχικούς υπολογισμούς. 

Το επόμενο βήμα ήταν να αποφασίσω πως θα έκανα τις αυξήσεις. Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω 2 ζετέ και ένα κλείσιμο, για να αυξάνω έναν πόντο, αλλά να δημιουργείται και σχεδιάκι παράλληλα. Και βγήκε σχετικά καλό μπορώ να πω. Βέβαια υπάρχει ένα θέμα - πρέπει να φοράω κολάν ή κάτι παρόμοιο από μέσα, διαφορετικά φαίνονται όλα. :P

Πρόσθεσα και κουμπιά σε μία πλευρά, ενώ μόλις σήμερα άλλαξα το πρώτο κουμπί, γιατί δεν ήταν λειτουργικό και δεν πήγαινε ούτε με την φούστα, ούτε με τα υπόλοιπα κουμπιά. Και φυσικά έκανα τόσο καιρό να το αλλάξω λόγω χρόνιας πάθησης που λέγεται τεμπελίτιδα. Την τελείωσα αρχές καλοκαιριού.

Χρησιμοποίησα κυκλικές βελόνες νούμερο 4 και για τα τελειώματα βελονάκι του ίδιου μεγέθους. Το έχω καθιερώσει πια για όλες τις λεπτομέρειες να χρησιμοποιώ το βελονάκι.

Όσον αφορά την χρήση της, είναι εξαιρετικά άνετη καθόλου ζεστή, και προσωπικά την φοράω παντού. Βέβαια αδυνάτισα και λίγο τώρα το καλοκαίρι οπότε μου πέφτει λιγάκι, αλλά παλεύεται η κατάσταση.

Σκέφτομαι μάλιστα να την φοράω και τον χειμώνα, με χοντρά καλσόν και κολάν. Το μόνο θέμα είναι πως θα την συνδυάζω με τα υπόλοιπα  "χειμερινά" χρώματα. ^^

Μέχρι τότε όμως, θα έχουμε φτιάξει άλλα και άλλα! 

Θα δείτε σύντομα τι έχω στα σκαριά!

:: Narcotic by Liquido ::

Stress

Έχω αρχίσει να φρικάρω. Χωρίς πλάκα. Μπορεί να τελείωσε η εξεταστική (και να μην πήγε όσο καλά ήλπιζα - βέβαια αποτελέσματα δεν έχουν βγεί ακόμη, αλλά 3 μαθήματα στα 6 είναι λίγα...) και να πέρασε το καρναβάλι (ευτυχώς με αρκετά πάρτυ και πολύ ξεφάντωμα), τώρα όμως ξεκινά το νέο εξάμηνο, το οποίο φαίνεται να θέλει αρκετό ζόρι. Δηλώσεις εργαστηρίων, μαθημάτων, παραλαβή συγραμμάτων και παρακολούθηση των νέων μαθημάτων είναι μερικές από τις νέες υποχρεώσεις.. τις οποίες θα πρέπει να έχω εκπληρώσει πριν τις 5 Μάρτη. Δηλαδή σε μια εβδομάδα.

Εκτός αυτών, έχω και διάφορες υποχρεώσεις στο Best, ενώ θα πρέπει να πάω Αθήνα, να οργανώσω μαζί με έναν φίλο-συμφοιτητή μου μια φοιτητική λέσχη που αποφασίσαμε να ιδρύσουμε στην Πάτρα (θα μάθετε λεπτομέρειες για αυτή άλλην φορά) και να επισκευτώ τον οδοντίατρο (κάτι που αναβάλλω έναν χρόνο τώρα...). Σωστά μαντέψατε. Όλα αυτά πριν τις 5 Μαρτίου. Γιατί; Γιατί στις 5 φεύγω για Τουρκία. Ναι, ναι καλά μαντρέψατε, και άλλο ταξιδάκι στα σκαριά... αλλά αυτή την φορά δεν θα είναι για 2-3 μέρες αλλά για δύο εβδομάδες... και έχω φρικάρει γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού θα το κάνω μόνη... και καλά μέσα στην Ελλάδα, το πως θα συννενοηθώ και τι θα κάνω όταν φτάσω στην Κωνσταντινούπολη, αυτό είναι ένα άλλο θέμα...

Όπως και να έχει, προσπαθώ να οργανωθώ και να χαλαρώσω. Ξέρω ότι δεν θα κερδίσω τίποτα με το άγχος, από την άλλη όμως και μόνο που σκέφτομαι τι με περιμένει, ΦΡΙΚΑΡΩ.

Μόλις μου ήρθε αναλαμπή. Μάλλον αγχώνομαι, γιατί φοβάμαι πως είναι πολύ εύκολο να ξεχαστώ, και να μην προλάβω τίποτα στην ώρα του. Anyway.

Σήμερα πήγα και σε συνάντηση του Artware (επιτέλους!!! από τον Οκτώβρη έλεγα ότι θα πάω, αλλά όλο κάτι τύχαινε..). Το Artware Festival, είναι το καλλιτεχνικό φεστιβάλ της Πολυτεχνικής Σχολής Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής. :D:D:D Φέτος είναι ο 5ος χρόνος διεξαγωγής του.(Ναι βλέπετε, την μία φρικάρω ότι δεν προλαβαίνω, την άλλη χώνομαι σε νέα τρυπάκια.. )

Και επειδή πολύ σαν ημερολόγιο έχει αρχίσει να ακούγεται, και έχει αρχίσει να την δίνει ακόμη και σε μένα, καιρός να μιλήσω για τα καλούδια με τα οποία ασχολήθηκα τόσο καιρό και για τα οποία δεν έχω μιλήσει ακόμη...

Πρώτα, στο καρναβάλι δεν έκατσα με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά έφτιαξα μια φούστα από τούλια, υποτίθεται για το γκρούπ στο οποίο θα έβγαινα (και που βαρέθηκα τελικά να πάρω τα πόδια μου...), το λεγόμενο Άσπρο Μαύρο. Εξού φυσικά και τα χρώματά της:

 

Δεν είναι τίποτα το πολύ ιδιαίτερο, ούτε απαίτησε ιδιαίτερες ικανότητες, χρειάστηκε όμως αρκετές ώρες. (γιατί είμαι άσχετη στην ραπτική, όπως έχουμε ξαναεπισημάνει)

Νωρίτερα από αυτό, και εν μέσω εξεταστικής, (ενώ με είχε πιάσει η μανία κάτι να κάνω), αποφάσισα να φτιάξω έναν αποθηκευτικό χώρο για τις βελόνες μου. Ε, για να μην είναι μονίμως σκόρπιες πάνω στο γραφείο και τις ψάχνω! Χρησιμοποιώντας λοιπόν μία από τις  τεχνικές που μας έμαθε το πολυαγαπημένο και αείμνηστο Art Attack!, ένα ρολό χαρτόνι από χαρτί κουζίνας, χρησιμοποιημένες κόλλες Α4 και λίγη ακουαρέλλα, ιδού το αποτέλεσμα:

Για τον πάτο χρησιμοποίησα απλά ένα στρογγυλό κομμάτι χαρτόνι το οποίο το στερέωσα με καρφίτσες.

Είναι κάτι εξαιρετικά απλό, χωρίς πολλά πολλά. Μπορεί βέβαια στο μέλλον να το διακοσμήσω με διάφορα πραματάκια..

Καλά, θα με ρωτήσετε, στην χειροτεχνία βρήκες να το ρίξεις;;;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έκανα μόνο αυτά.. υπάρχουν και πλεκτά τα οποία θέλω να παρουσιάσω, αλλά δεν είναι έτοιμα ακόμη και δεν θα είναι για πολύ καιρό. Έχω όμως υλικό για μερικά ποστ ακόμη, που ευελπιστώ να προλάβω να έχω έτοιμα πριν φύγω...

Υπάρχουν και πολλά περί εξέλιξης του μπλόγκ να πω, τα οποία όμως θα αφήσω για άλλη φορά. Αρκετή πολυλογία για σήμερα!!

Over and out.

:: Kimi To Iu Hana - Asian Kung Fu Generation (jrock yeahhh XD) ::

Der Rock

Είναι καιρός για μια σύντομη αναδρομή στην εποχή των πρώτων μου βημάτων στο πλέξιμο. Τότε που παράλληλα με τις πανελλήνιες και πολλά προβλήματα, έκανα τις πρώτες μου απόπειρες, αρκετές από τις οποίες επιτυχημένες.

Αυτή την φορά θα σας παρουσιάσω το μοναδικό ρούχο που έχω πλέξει, ένα από τα πρώτα μου έργα, και από τα ελάχιστα projects που νρεπόμουν για τόσα χρόνια να χρησιμοποιήσω. Ναι, την έχω φτιάξει πριν 2 χρόνια, και μόλις πριν ένα μήνα την φόρεσα για πρώτη φορά. Και μιλάω για την φούστα που βλέπετε παρακάτω.

:: σύντομη διακοπή: όταν ξεκίνησα να γράφω το post, έτυχε να ακούω εκείνη την στιγμή το Wave Of Mutilation των Pixies και επειδή για κάποιο λόγο το συνέδεσα με ότι γράφω, σας παραθέτω τον σύνδεσμο για να το απολαύσετε και εσείς :) ::


Ορισμένοι από εσάς ίσως να με έχετε ρωτήσει ήδη για αυτήν, να την έχετε δει, να ξέρετε ήδη την ιστορία της. Παρόλα αυτά θα την παραθέσω (ε να έχω και κάτι να γράψω! :P).

Όταν ξεκίνησα με το πλέξιμο, είχα κατακληστεί απο ενθουσιασμό και δεν περίμενα την ώρα να φτιάξω τα πρώτα μου ρούχα (ααχ αφελής που ήμουν τότε!). Επειδή λοιπόν εκείνη την εποχή η γκαρνταρόμπα μου παρουσιάζε έλλειψη σε φούστες, αποφάσισα να φτιάξω μία, όσο πιο απλή γινόταν φυσικά.

Πρώτα σκέφτηκα το χρώμα, μωβ (τι δύσκολο!), και έπειτα την πλέξη. Σαν αρχάρια, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω την μους, γιατί είναι εξαιρετικά εύκολη και γρήγορη. Παράλληλα όμως δημιουργεί χοντρό πλεκτό, κάτι που δεν φαντάστηκα καν! :\ Και εκεί υπήρχε το βασικό πρόβλημα όταν ήταν πια έτοιμη... ότι πάχαινε - και παχαίνει πολύ :S.


Η μαύρη αλήθεια είναι ότι δεν έχω ιδέα πως πλέκουν ρούχα. Δεν έχω δουλέψει ποτέ με πατρόν και δεν γνωρίζω τις διάφορες τεχνικές που χρησιμοποιούνται στα ρούχα, όπως πχ, στα πουλόβερ. Κάθε φορά -όπως και τότε- προσπαθώ να βρώ έναν τρόπο που να υλοποιεί αυτό που θέλω με όσο το δυνατόν πιο καλαίσθητο αποτέλεσμα. Αυτό έκανα και τότε. Η ιδέα ήταν να πλέξω 2 τετράγωνα κομμάτια, και να τα ενώσω στα πλάγια στο τέλος μεταξύ τους. Επίσης όσον αφορά την μέση θα έραβα ένα λάστιχο -- εξαιρετικά βολικό, πιστέψτε με!

Οπότε, όταν τα δύο κομμάτια ήταν έτοιμα, έπρεπε να τα ράψω μεταξύ τους, χωρίς όμως να φαίνεται η ραφή. Έλα μου ντε όμως που δεν ήξερα πως! Για αυτή την δουλειά επισκεύτηκα μια θεία μου για βοήθεια (και η οποία κατέληξε να μου την ράψει ολόκληρη :P). Έτσι έμαθα και διάφορα κολπάκια, πως να κρύβεις τις άκρες από τις ραφές στο πλεκτό και άλλα...


Όταν ήταν και αυτό το μέρος έτοιμο, έπρεπε να ράψω το λάστιχο. Το οποίο έγινε με ραπτομηχανή -- τίποτα άλλο δεν έκανε. Ούτε και αυτό το έκανα εγώ, αλλά η μητέρα μου, γιατί δεν ξέρω να χειρίζομαι την ραπτομηχανή. Και δεν με βλέπω να μαθαίνω ποτέ... Γενικά δεν τα πάω καλά με την ραπτική και τις μηχανές της.. :D

Από τότε βέβαια, έχω μάθει τεχνικές για να αντικαθιστώ το ράψιμο, έχω όμως ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μου. :D


P.S: την τελευταία φορά ανέφερα ότι ξεκίνησα το διάβασμα. Από την στιγμή που το έγραψα δεν έχω ξανανοίξει βιβλίο... δεν είναι κατάσταση αυτή! :S